'The boyfriend-look'

Ik vind het wel iets hebben, een vrouw in een oversized overhemd. Het lijkt net alsof je het overhemd van je vriendje hebt ingepikt, maar eigenlijk is het gewoon van jezelf. Ik heb ook ineens een heel lief beeld voor ogen; een slanke vrouw, 's avonds op de bank. Ze ligt met haar hoofd op de schouder van haar vriend, in een oversized overhemd. Blote benen. Openhaardje staat aan, glaasje rode wijn erbij en een goede film. Ja, het heeft wel iets liefs (én het is sexy), vrouwen in 'mannenkleding'.

(Ik heb iets met het woord lief. Ik weet niet precies wat het is, maar ik vind het zo'n lief woord. Ook combineer ik graag lief met stoer. Want té lief, is ook weer niet goed).

Laat het deze winter ook hartstikke in de mode zijn, 'the boyfriend-look'. Colbertjes, blousjes, gilets, pantalons, enzovoorts. De invloedrijke couturier Gabrielle 'Coco' Chanel is hier ooit mee begonnen, met de 'garçonne look', tijdens de Roaring Twenties. Jasjes, plooirokken met verlaagde taille, pantalons en vrouwen in complete pakken. Door de jaren heen is het allemaal nóg verder ontwikkeld en zijn beroemde kledingontwerpers er veel verder in gegaan. De bovenstukken zijn allemaal erg getailleerd, de jasjes, blousen en giletjes. Spijkerbroeken in 'boyfriend-look' zijn lekker laag en stoer. De v-halzen zijn dieper voor een mooier decolleté, de kruizen van de pantalons zijn verlaagd (om het lekker nonchalant te maken) en om het geheel übervrouwelijk te maken: gigantische hakken eronder! De 'nette' herenschoen is omgetoverd tot een paar killerheels.
Om het helemaal goed te doen in modeland, moet je ook zorgen dat de schouders goed geaccentueerd zijn. "It's all about the shoulders this fall/winter!" Opvulling, veren, nepbont, punten, het mag allemaal. Leuk leuk leuk!!

Balmain - Fall 2009


“A girl should be two things: classy and fabulous” - Gabrielle 'Coco' Chanel

Inglorious Basterds

De nieuwste film van filmregisseur Quentin Tarantino, Inglorious Basterds. Eind september ben ik naar de bioscoop geweest en heb ik deze film gezien. Wát een topfilm weer, typische 'Tarantino-dingen' erin verwerkt. Manier van filmen, de muziek, gewelddadige vechtscènes, enzovoorts.
De film gaat over acht Joods-Amerikaanse soldaten, die onder leiding staan van Aldo Raine (Brad Pitt). Ze staan bekend als The Basterds, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het door de Nazi's bezette Frankrijk Nazi's doden en scalperen.
Tijdens de première van een propagandafilm komen alle Nazi-kopstukken bijelkaar. Dagenlang worden plannen gesmeed door The Basterds, om ze allemaal te vermoorden. Zonder het te weten is er ook nog een andere partij die een aanslag op de Nazi's gepland heeft....

Zo, even een kleine samenvatting van de film. De film is gebasseerd op de Italiaanse film Inglorious Bastards, uit 1978. Hier werd wel de goede spelling gebruikt. Tarantino heeft met opzet de titel fout gespeld.
Zoals ik al zei, helemaal geweldig! Ik houd wel van films met pit(t) -haha; bloederige gevechten, zwarte humor, to the point. Het mooie is (o.a. net als in Kill Bill en Pulp Fiction) dat Tarantino van elke emotionele scène, of van een heel zwaar onderwerp, toch een gigantische grap weet te maken. De film is sowieso erg grappig, veel scènes heb ik ongelooflijk in een deuk gelegen. Soms wat subtieler... je schaamt je bijna omdat je zo moet lachen, omdat het best een heftig onderwerp is. Er was één scène waar ik zo hard heb zitten lachen, samen met tientallen anderen in de zaal.
Tegen het eind van de film, als de Basterds de bioscoop binnengegaan zijn, staan ze in de hal te praten met de Duitse kolonel Hans Landa a.k.a. 'The jew hunter'. Aldo Raine (Brad Pitt) en zijn twee collega's hebben van te voren afgesproken te doen alsof ze Italiaans waren, in een poging niet herkend te worden. Blijkt Hans Landa toch vloeiend Italiaans te spreken! De manier waarop Brad Pitt op een gegeven moment met veel moeite de woorden 'grazie' en 'arrivederci' uit probeert te spreken, is te hylarisch voor woorden.
Moet zeggen dat al het acteerwerk ook super is, Brad Pitt met zijn geweldige accent! Maar ik vond Christoph Waltz als Hans Landa ook érg goed. Net als vrijwel alle andere acteurs en actrices trouwens.
Ik raad iedereen die -natuurlijk, van de films van Quentin Tarantino houdt aan naar deze film te gaan, want dit is absoluut weer een superfilm! Sommigen noemen het zelfs zijn meesterwerk... Heb het nog vaak over de film met degene die mee was, niet echt wat je noemt een 'romantische' film, maar wel érg goed! Haha..

Nieuwe titel... of toch niet?

La bella vita... helaas, de naam gaat vervangen worden! En niet omdat het leven ineens niet meer mooi is, want dat is het heus wel. Ookal regent het steeds pijpenstelen, word je niet meer bedankt voor het openhouden van de deur en is mijn telefoonrekening weer eens gigantisch hoog. Dat maakt allemaal niet uit, vanavond komt Project Runway weer op de televisie en daar worden we dan toch weer ontzettend gelukkig van. Heerlijk met een kop thee en in onze minst charmante joggingbroek voor de televisie hangen.
De naam gaat veranderd worden in verband met een opdracht voor school. Ik zit nu in het tweede jaar van Media & Informatiemanagement op de Hogeschool van Amsterdam. De richting die ik gekozen heb is Redactie & Mediaproductie en voor SLB (Studieloopbaanbegeleiding -inderdaad, dat is een leuk woord voor galgje) is het de bedoeling dat we deze blog gaan bijhouden. Het idee van deze blog is om jezelf te verdiepen in wat jou interesseert. Het is voor mij erg lastig één specifiek 'iets' uit te kiezen wat mij nou interesseert, ik ben eigenlijk in vrijwel alles geïnteresseerd! Mode, kunst, fotografie, reizen, muziek, film, dans, theater en ga zo maar door. Daarom heb ik ervoor gekozen deze blog te gaan omtoveren in een soort eigen online magazine. Met wekelijks berichtjes over al die interesses. Reizen laat ik een beetje achterwege, ik maak namelijk te weinig reisjes om er elke week over te kunnen vertellen. Ik hoop natuurlijk al de andere dingen te combineren met reizen... zoals een Paris Fashion Week? Wie weet....

Ik wil dat de titel nog wel iets te maken heeft met mijn vorige titel - LA BELLA VITA. Ten slotte ben ik op het idee gekomen door een foto van Ellen von Unwerth, hee: fotografie! Een van de vele interesses. Wacht eens even, ik laat de titel gewoon zoals die nu is. Ik vind het namelijk erg mooi klinken en het past ook prima bij de onderwerpen waar mijn volgende blogs over zullen gaan.

De titel blijft zoals deze is, alleen zal de inhoud van mijn blogs veranderen. Het wordt dus een soort magazine, over: kunst, mode, fotografie, musea, film, concerten, festivals, theater, enzovoorts. Niet alleen met tekst, maar ook met filmbeelden, foto's en misschien wel tekeningen.... stay tuned!

De eerste keer

Niet helemaal waar, het is voor mij niet de eerste keer dat ik een blog schrijf. Op hyves heb ik al eerder blogs geschreven. Vorig jaar, toen ik op vakantie was in Thailand, heb ik vrienden en familie in Nederland op de hoogte gehouden van mijn avonturen. Het was erg leuk om erover te schrijven, ik deel graag de dingen die ik leuk vind met anderen. Daarom vind ik Twitter ook zoiets geweldigs, je kunt de hele wereld laten weten wat je doet. Helaas heb ik geen Internet op mijn telefoon, dus moet ik dingen van te voren of achteraf op Twitter plaatsen. Als je namelijk wél een telefoon met internet hebt, kun je bijvoorbeeld tijdens de film laten weten dat je in de bioscoop zit. Dat is natuurlijk veel interessanter dan 'ik ben net bij de film geweest'.
'Ik zit nú in de bioscoop, op rij 6. Kijk naar een heftige zoenscène, wat is die Matthew McConaughey toch een lekkerding!'
Ja. Veel spannender.

Mijn blog heet 'La Bella Vita', het leven is mooi.
Eigenlijk heb ik helemaal niets met het Italiaans. Ik vind het een mooie taal, maar daar is ook alles mee gezegd. De reden dat ik het zo genoemd heb, komt door een foto die ik vond op google afbeeldingen. Ik google graag naar afbeeldingen. (Is het eigenlijk al een werkwoord? Googlen? Ik google? Wij googlen?)
Goed, ik google dus graag naar afbeeldingen. Wij hebben het laatst in de les beeldredactie gehad over fotografen, waaronder Ellen von Unwerth. Ik kende haar wel van naam, maar had nog nooit werk van haar gezien. Op het Internet vond ik een foto, gemaakt door Ellen von Unwerth. De foto trok meteen mijn aandacht. Je ziet de achterkant van een vrouw, een stukje van de benen, de billen en de onderrug. Ze heeft een netpanty aan met daarover een heel lief broekje. Ik vind het broekje lief, vanwege de bloemetjesprint en broderie. De vrouw is heel slank en houdt haar hand in haar zij. Net onder haar hand, zit een kleine tattoeage. In sierletters, heel lief, is geschreven 'La bella vita'. Dit vond ik toch zo ongelooflijk schattig! En het is ook zo, het leven is mooi.

Ik ben een romanticus, 'alles draait om de liefde'. Liefde maakt gelukkig. Soms zit het wel eens tegen, maar het komt altijd weer goed. Relax, take it easy. Volgende week krijg ik mijn tweede tattoo, op mijn pols! 'Liefde', in het Thais. Dat komt er zo uit te zien: รัก
Waarom Thais? Ik heb drie jaar in Thailand gewoond. In Bangkok, de hoofdstad. Van mijn vijfde tot mijn achtste, samen met mijn kleine zusje en mijn ouders. Helaas was mijn zusje te jong om het allemaal nog te herinneren, maar ik weet nog veel dingen van die tijd. De school, vriendjes en vriendinnetjes, de stad, de tuk tuks, de plakkerige warmte, het regenseizoen, enzovoorts. In de kerstvakantie zijn wij voor het eerst sinds elf jaar weer terug gegaan naar dit fascinerende land. Het was in een woord geweldig! Het eerste dat ik herkende toen we weer in Bangkok liepen, was de geur. De geur van al het eten dat op elke hoek van de straat bereid wordt, de geur van smog door het ontzettend chaotische verkeer. Heel vreemd, dat ik dat als eerste herkende. Op het moment dat we voor het oude huis stonden, had ik behoorlijk wat moeite het droog te houden. Het zwembad waar mijn zusje en ik hebben leren zwemmen, de tuin waar ik wel tachtigduizend keer van de glijbaan gegaan was, allemaal zo vreemd om terug te zien. Wel een ontzettend mooie belevenis, Thailand is een prachtig land waar ik nog vaak naar terug zal gaan. Het eten is heerlijk, de mensen zijn zo vriendelijk, prachtige tempels en boeddha's en uiteraard de temperatuur, de stranden en ga zo maar door.

Ik zou nog wel uren door kunnen vertellen over Thailand en toen wij daar woonden, maar ik moet zeggen dat mijn oogjes nu toch wel dicht beginnen te vallen. Niemand zegt meer iets op Twitter, er zijn maar een paar mensen online op Hyves en ook mijn msn lijst met mensen die online zijn begint behoorlijk in te krimpen. Moet zeggen dat ik best een heftige dag achter de rug heb. Vanmorgen om kwart over acht met de trein richting Amsterdam. Heb twee hele uren les gehad. Vanavond ben ik met mama naar de Dolle Dwaze Dagen geweest, in de Bijenkorf. Na het feest in de V&D 'het Prijzencircus', is ook de Bijenkorf weer begonnen met het verkopen van kleding, huishoudartikelen en nog veel meer voor bodemprijzen. Waar begin je aan?! Ik hoor het mensen zich afvragen. Moet zeggen dat de drukte mij ontzettend meeviel, ik heb geen rare touwtrektaferelen meegemaakt en kon redelijk goed de dingen vinden die ik in het boekje had gezien. Na het Bijenkorf avontuur hebben mama en ik heerlijk gegeten bij een sushi tent daar om de hoek. Heb twee paar schoenen gescoord! Mijn twee nieuwe liefdes. Zie je wel, liefde. Het leven is mooi!