De Gelukkige Huisvrouw

Maandag 7 december was het zover, de première van het toneelstuk 'De Gelukkige Huisvrouw' vond plaats in de Goudse Schouwburg. Het stuk is geproduceerd door Albert Verlinde en Roel Vente van V&V Entertainment. Isa Hoes heeft de hoofdrol, zij speelt 'gelukkige' huisvrouw Lea uit Aerdenhout. Nadat ze met Harry een kind heeft gekregen, ontspoort ze volledig. De bevalling van Harry jr. is niet al te soepel verlopen en Lea ontspoort daarna helemaal. Ze wordt opgenomen in een kliniek en belandt uiteindelijk bij jetset-psycholoog Beau van Kooten (Marc Klein Essink).


Maandagavond ging ik met mijn zusje richting de Goudse Schouwburg. We zaten tijdens het eten nog 'RTL Boulevard' te kijken en hoorden van Albert Verlinde dat hij na de uitzending ook regelrecht naar de première ging. We waren erg benieuwd wie er nog meer allemaal zouden zijn. Toen we richting de hoofdingang liepen zagen we een rode loper, allemaal camera's en bn'ers! We liepen door naar binnen en daar waren nog veel meer bekende Nederlanders aanwezig. Ruud de Wild, Heleen van Rooyen, Marlies Dekkers, Antonie Kamerling, Jan Kooijman, Frits Sissing, Daniel Boissevain en Marc van der Linden. We liepen de zaal in richting rij 7, de rij die op ons kaartje stond gedrukt. Prima plaatsen hadden we en niet veel later begon de voorstelling.

Het decor was erg minimalistisch, allemaal opeengestapelde witte dozen met lichtjes erin. Alle vijf de spelers stonden al op het toneel. Lea (Isa Hoes) was aan het woord en de rest van de spelers stonden stil. Het was een erg modern stuk, soms werd het ook absurdistisch. Vreemde geluiden en muziekjes tussendoor, de lichten knipperen. Na een tijdje krijg je in de gaten dat Lea dit allemaal meemaakt, omdat ze in die psychose zit. Lea vertelt alles aan haar psycholoog en terwijl ze het vertelt, zie jij wat ze toen meemaakt. Hoe alles gebeurde. Dit is erg leuk gedaan. In het begin behoorlijk ingewikkeld, is het wat lastig te volgen, maar na een tijdje vallen alle puzzelstukjes in elkaar.

Ik vond het een erg goed toneelstuk. Er werd gelachen en soms bijna gehuild. Isa Hoes speelt zo ongelooflijk goed, vooral de scène waarin ze in de kliniek zit. Ze is zo alleen en wordt eigenlijk alleen maar gekker. Je leeft als kijker echt heel erg met haar mee. Het decor past ook prima bij het stuk, in de 'kliniek scène' dienen de witte dozen als muur. Ze gebruiken ze als stoelen, als opbergdozen, staan er op, etc.

In de laatste scène hoor je aan het eind een deuntje op een piano. Bij de laatste noot is het stuk afgelopen en een luid applaus galmt door de zaal van de schouwburg. Mensen juichen en beginnen harder te klappen zodra alle toneelspelers een buiging maken. Isa Hoes slaakt zo te zien een zucht van verlichting en pinkt een traantje weg dat over haar wang biggelt. Ze is duidelijk opgelucht, volgens mij ging deze première erg goed! De pers komt de zaal in gerend en verzamelen zich vooraan, bij het podium. Cameramannen lopen met grote camera's door de zaal om het enthousiaste publiek te filmen en de -nog steeds buigende, acteurs. Albert Verlinde komt het podium op om alle acteurs een groot bos bloemen en drie zoenen te geven. Hij is duidelijk trots en dit vertelt hij ook de volgende dag in RTL Boulevard. En trots mag hij zeker zijn, ik vond het een geweldig stuk! Zeker een aanrader als je van toneel houdt.

The truth about love

De volgende tekst las ik op Internet en heeft een ontzettende indruk op mij gemaakt. Ik kon het niet laten deze tekst op deze blog te plaatsen en het aan jullie te laten lezen. Het is afkomstig uit de film 'A walk to remember', welke ik overigens nog nooit gezien heb. Het is een Bijbelse tekst, uit 1 Corinthe 13 vers 4 t/m 8 en vers 13. Ik ben dol op quotes met een mooie/diepgaande betekenis, ga ook vaak op zoek naar quotes van bekende personen, zoals Marilyn Monroe, Coco Chanel en Audrey Hepburn.

"Love is always patient and kind, it is never jealous,
Love is never boastful or conceited,
it is never rude or selfish,
it does not take offense, nor is it resentful.
Love takes no pleasure in others' sins,
but delights in the truth;
it is always ready to excuse,
to trust,
to hope
and to endure whatever comes.
Love does not come to an end.
There are three things that last,
Faith, Hope and Love,
and the greatest of these is Love."

The Art of Fashion

Een tentoonstelling in het Boijmans van Beuningen museum, in Rotterdam. In 'The Art of Fashion' worden de grenzen in de mode opgezocht. Van in totaal 25 internationale ontwerpers zijn modeontwerpen en objecten te zien die de kunstwereld beïnvloeden. Vijf topontwerpers die speciaal voor deze tentoonstelling een blik werpen in de toekomst van hun vak zijn; Viktor & Rolf, Naomi Filmer, Hussein Chalayan, Anna-Nicole Ziesche en Walter van Beirendonck.

Ik vind het Boijmans altijd een erg mooi museum, ze hebben vaak leuke tentoonstellingen. Ik ben dol op de kunststroming surrealisme en in dit museum besteden ze aardig wat aandacht aan deze stroming. Een aantal jaren terug was er de tentoonstelling 'Vreemde dingen', met bekende en minder bekende kunstwerken van onder andere René Magritte, Elsa Schiaperelli en Salvador Dalí. Ook ben ik bij 'Alles Dalí' geweest, beide erg interessante en mooie tentoonstellingen.

Afgelopen zaterdag liepen ik en mijn twee beste vriendinnen dus met een nieuwsgierig gevoel richting het Boijmans. We hadden al een aantal positieve en veel negatieve verhalen gehoord, maar dit weerhield ons niet een kijkje te nemen. We hadden onze jassen opgehangen -aan een ongelooflijk inventieve en leuke kapstok, daarna moesten we onze tassen inleveren, omdat ze te groot waren voor in het museum -daarmee heb ik het echt gehad. Enfin, toen we alles ingeleverd hadden wat we moesten inleveren, konden we het museum in. We kwamen de zaal in en mijn ogen vielen open van verbazing. De hele tentoonstelling was zó ontzettend minimalistisch vormgegeven, alles stond gewoon ergens in de zaal 'geklapt', alsof het totaal geen waarde had. Je kon gewoon aan het begin blijven staan en van daaruit had je overzicht over de gehele ruimte. Dit was erg jammer, er waren totaal geen spannende hoekjes of kamers. Wat ik erg zonde vond was het dat voor mijn gevoel 'gewoon' ergens was neergezet, alsof de plaats helemaal niet uitmaakte en het werk helemaal niet speciaal was. Met een plattegrond in de hand volgden wij de route van nummer 1 tot en met 46. We begonnen bij twee performances van Anna-Nicole Ziesche. Een performance vind ik altijd heel vreemd, het is boeiend om even naar te kijken, maar erg enthousiast word ik er niet van. Een performance is een verzamelnaam voor muzikale, beeldende of uitgesproken fysieke optredens, waarbij taal een ondergeschikte rol speelt en die vaak kort van duur zijn - bron: wikipedia.nl


Er volgen interessante ontwerpen van Hussein Chalayan - meest vernieuwende, experimentele en conceptuele ontwerper van het moment, Comme des Garçons - een Japans modemerk en Viktor & Rolf - een Nederlands ontwerpersduo dat vooral bekend staat om hun extravagante en surrealistische ontwerpen. Ik vond vrijwel alle ontwerpen best boeiend, het was leuk om de ideeën achter de ontwerpen te lezen. Deze stonden allemaal in het boekje dat bij de tentoonstelling hoorde. Wat ook erg interessant was, was 'The Sequel' door Walter van Beirendonck. Hier stond een gigantische en kleurrijke sarcofaag waarin van Beirendonck 300 jaar na zijn dood gevonden zou willen worden. Speciaal voor The Art of Fashion ontwierp hij een tempel waarin zijn sarcofaag geplaatst zou kunnen worden. Een heel vreemd gezicht, maar daarnaast ook best interessant wat betreft zijn gedachtengang. In het laatste zaaltje stonden surrealistische verzorgingsproducten, zoals 'Greed, the perfume that doensn't exist' door Francesco Vezzoli. Dit was ook best leuk om even te zien.

Comme des Garçons

The Sequel - Walter van Beirendonck

Na deze tentoonstelling gezien te hebben zijn we de rest van het museum ook nog even doorgelopen. Het Boijmans heeft een mooie collectie surrealistische werken, onder andere van Magritte en Dalí. In de zaal met werken van Dégas stond ook het beeld 'Petite Danseuse', dit vind ik ontzettend mooi. Ik heb precies hetzelfde beeldje gezien in Parijs, in Musée D'Orsay. Het spreekt mij aan omdat het meisje schattig eruit ziet in haar balletkleertjes, maar wel met haar neus en kin omhoog staat, lekker eigenwijs.

René Magritte

De tentoonstelling viel dus nogal tegen, vooral vanwege de opstelling of vormgeving ervan. De kunstwerken zelf waren best interessant, maar door de manier waarop het er stond werden de werken toch erg omlaag gehaald. Erg jammer. Ik ben wel blij dat ik het gezien heb.

Voor degenen die het ook nog willen zien, de tentoonstelling is er nog 10 januari 2010. In het Boijmans van Beuningen, Museumpark 18-20 in Rotterdam.

FASHIONFLAIRS

Als je op zoek bent naar een leuke kledingwinkel in Amsterdam, neem dan vooral even een kijkje bij 'FashionFlairs', in de negen straatjes. Om precies te zijn zit dit schattige winkeltje in de Berenstraat, op nummer 26. Het is een klein zaakje, maar er is voor elke shopliefhebber wel wat wils. FashionFlairs bestaat eigenlijk uit twee winkels, FashionFlairs Clothing en FashionFlairs Accessoires. Beide winkels zijn gevestigd in de Berenstraat. De merken die er verkocht worden zijn onder andere: S'Nob, Sticks&Stones, St. Martins en Rosemunde.
De eigenaresse is Bernadette de Haan. Ze begon vijf jaar geleden met het winkeltje Parisienne, een accessoirewinkeltje in de Berenstraat. Dit winkeltje was compleet geïnspireerd op Franse sieradenwinkeltjes. Bij dit winkeltje bleef het niet, inmiddels zijn er dus twee winkels bijgekomen in dezelfde straat.














Ik vind de negen straatjes altijd erg gezellig om doorheen te lopen. Er zijn ook veel leuke winkeltjes te vinden zoals; Laura Dols, Zipper, Episode en nog veel meer waarvan ik de naam even niet weet. Toen ik langs FashionFlairs Clothing liep, sprak de etalage mij meteen aan. Allemaal jurkjes! Omdat ik een enorme liefde heb voor jurkjes, lang, kort, chique, lief, sexy, het maakt allemaal niet uit. Goed, ik zag dus die jurkjes hangen en liep meteen het winkeltje in. Het hing best vol, maar dit had juist wel wat. Hierdoor had het iets knus, alsof je je eigen inloopkast binnenliep. (Ik heb zelf geen inloopkast, maar áls ik er een zou hebben, zou deze er zoals deze winkel uitzien). Lekker een beetje rommelig, maar wel overzichtelijk. Mijn oog viel meteen op een aantal leuke modellen en heb ze meteen gepast. Ik heb toen een mooi, donkerblauw jurkje uitgekozen en dat afgerekend. Het werd helemaal leuk ingepakt en een papieren tasje gedaan.
Een ontzettend leuk winkeltje en echt een aanrader! Prijzen zijn misschien iets boven gemiddeld, maar vooral tijdens de sale zijn er kledingstukken voor leuke prijzen! Neem dus even een kijkje in de Berenstraat, nummer 26.

Moby vs. Anouk

Twee concerten heb ik vorige week bezocht. Totaal verschillend van elkaar, maar beide verbazingwekkend goed!

Moby
Woensdag 11 november trad Moby op, in Vorst Nationaal, Brussel. Het was een hele spontane actie om naar Brussel te gaan, maar ik ben dol op spontane acties, dus keek er heel erg naar uit. Ik ken wel een aantal nummers van Moby, maar zeker niet alles, dus ik was erg benieuwd naar het concert. Om acht uur begon het en wij waren er ruim op tijd. De zaal was groter dan verwacht, met twee ringen en een 'sta gedeelte' voor het podium. Voordeel van de staanplaatsen was wel dat de vloer omlaag liep, naar het podium toe. Waar je ook stond, je kon het overal prima zien! We stonden een paar meter bij het podium vandaan, prima plaatsen dus. In het voorprogramma stond een meisje, geen idee wie het was, maar wat heeft ze ons verrast! Ongelooflijk, die vrouw heeft een stem waar je U tegen zegt. Prachtige muziek, wat voor stijl het precies is zou ik niet weten, het klinkt bijna sprookjesachtig. Een mix van electronische, balad-achtige, vernieuwende, maar vooral prachtige muziek. Kelli Scarr is haar naam en ik raad jullie zeker aan haar muziek te beluisteren of te downloaden via haar myspace account.
Na een uurtje kwam hij dan eindelijk het podium op; zanger, gitarist, drummer, toetsenist en producer... Moby! Hij begon met twee nummers die ik eerlijk gezegd niet kende, dus ik was bang dat dat het hele concert zo zou zijn. Op het moment dat nummers als 'Porcelain', 'Why does my heart feel so bad', 'Disco lies', 'Go' en 'Feeling so real' voorbijkwamen ging het dak eraf. Wát een held, die Moby. Samen met zijn band bestaande uit een strijkduo, drummer, toetsenist, gitarist en zangeres Joy Malcolm gaf hij een geweldige show weg. Hij zong, speelde op het keyboard en speelde ook nog eens gitaar. De zangeres Joy Malcolm heeft een ongelooflijk goede stem, zij heeft veel nummers voor Moby in gezongen. Tijdens het concert zijn er vaak genoeg echte 'kippenvelmomenten' geweest en van mij had het nog wel veel langer mogen duren! Het feit dat het in Brussel was en dat ik er samen met mijn vriendje was maakte het natuurlijk extra speciaal. Dit concert was echt geweldig en ik zou zeker nog een keer naar een concert van Moby gaan, absoluut voor herhaling vatbaar!

Anouk
Donderdag 12 november gaf Anouk een concert in de Ahoy, in Rotterdam. Dit was geen spontane actie, mijn zusje en ik wilden erg graag naar een concert van Anouk. Meteen toen de kaartjes op het Internet kwamen zijn we achter de computer gedoken om ze te bestellen. Alles liep vast, gelukkig waren wij na een kwartiertje in het bezit van twee kaartjes. De tweede ring weliswaar, maar we waren allang blij dat we naar het concert gingen!
Afgelopen donderdag was het dus eindelijk zover. Nog een beetje moe maar ontzettend vrolijk door de minivakantie Brussel, ben ik samen met mijn zusje richting Rotterdam gegaan, op naar de Ahoy. Op de tweede ring zaten we best ver bij het podium vandaan, maar Anouk ging optreden in het midden, op een cirkelvormig podium! Daar zaten wij recht voor, dus wij waren best blij met onze plaatsen. In het voorprogramma zat een rockband, wat ontzettend gaaf klonk! Ik had er nog nooit van gehoord, maar vond het erg gaaf. 'The Black Box Revelation', zo heet de band. Op het moment dat ze zich voorstelden hoorde je meteen dat ze uit België kwamen. Ongelooflijk toevallig vond ik het ook toen ze vertelden dat ze uit Brussel kwamen. (Hee, daar was ik vier uurtjes geleden ook nog!) Ontzettend goede band en het 'rockte'! Echt super.
Om negen uur precies kwam Anouk met haar band het podium op. Het publiek ging nú al los! Wat een ontvangst, daar moet ze toch vrolijk van geworden zijn. Ze speelde natuurlijk veel nummers van haar nieuwe album, dit optreden was vooral om het nieuwe album 'For Bitter or Worse' te promoten. Toen ze de wat bekendere nummers begonnen te spelen ging het publiek natuurlijk helemaal uit haar dak. 'Three days in a row', 'Michel', 'Girl' en 'Nobody's wife' is maar een kleine greep uit de geweldige nummers die Anouk allemaal gezongen heeft. De hele Ahoy zong mee, dat bezorgde ook weer de nodige kippenvelmomenten. Alleen de muziek hoefde maar te spelen en iedereen zong uit volle borst mee, inclusief de vele uithalen die in de nummers zitten. Ergens halverwege kregen de drie achtergrondzangers een solomoment. Twee vrouwen en één man. Wat hebben die drie het publiek verbaasd! Wát een stemmen! Alwéér kippenvel! Ik vond ook dat Anouk het ontzettend goed deed, ondanks het feit dat ze weer zwanger is. Ze deed wel wat rustiger aan dan normaal, volgend jaar zou ze weer 'helemaal los' gaan op het podium, maar ze rende ook nu nog heel fanatiek rondjes over het podium, heeft prachtig gezongen en zag er ook erg mooi uit. De diaschermen boven het podium, het licht, het publiek, natuurlijk Anouk en de hele sfeer waren echt geweldig. Ook dit was een topconcert!

Jimmy Choo for H&M

Eindelijk is het zover, zaterdag 14 november aanstaande. Ben Williams Choo, oftewel Jimmy Choo, mag zijn collectie gaan verkopen dat speciaal voor de H&M ontworpen is. De collectie is sinds een week of twee al te bewonderen op het Internet, om de hartjes van mode liefhebbend Nederland alvast wat sneller te laten kloppen. H&M heeft al vaker samengewerkt met bekende designers, zoals Roberto Cavalli, Comme des Garçons en Neerlands trots: Viktor&Rolf.
Voor Jimmy Choo was dit absoluut een nieuwe uitdaging. Er worden vooral schoenen en accessoires gemaakt, maar voor H&M is er ook een speciale kledinglijn ontworpen. Het leuke ervan is, is dat er op deze manier 'betaalbare' kleding gemaakt door topdesigners verkocht wordt. Ik zet betaalbaar tussen aanhalingstekens, want ik moet eerlijk zeggen dat tweehonderd euro voor een jurkje ook nog een gigantische rib uit mijn studentikoze lijf is.
De collectie heb ik uiteraard al meerdere malen bewonderd op de site van de Hennes. Het ziet er allemaal ontzettend interessant uit. Prachtige jurken, tops, tassen, sieraden... en dan natuurlijk nog de schoenen. Het allerbelangrijkste. Dit is hetgeen waar Jimmy Choo bekend om staat, zijn geweldige en ontzettend hoge pumps. Er zitten een paar mooie exemplaartjes tussen. Voor mannen vind ik de collectie er ook goed uitzien. Al vind ik de herencollectie een stuk netter dan die van de dames. De collectie voor de dames is stoer, sexy en chique tegelijk. En dát is een leuke combi.
Het wordt vast weer een ouderwets slagveld zaterdag. Een modeslagveld. Honderden fashion-addicts die al vanaf een uur of zeven voor de deur van de H&M staan te popelen om eindelijk naar binnen te kunnen rennen. Om een uur of tien doet het personeel van de Hennes met gevaar voor eigen leven de deuren open. Ze weten dat ze in een fractie van een seconde aan de kant moeten springen om te voorkomen dat ze onder de voet worden gelopen. Want dat gebeurt. Als een stel aasgieren en wilde honden rennen de modefans het winkelwalhalla binnen en dan is er één regel: pakken wat je pakken kan. Het maakt niet uit hoe het eruit ziet, wat voor maat het is en wat het kost. Zolang je maar íets weet te bemachtigen voor iemand anders dat doet. Onderling wordt er geruild, er wordt touwgetrokken met de kleding en het personeel blijft maar kleding aanvoeren.
De sfeer op zo'n ochtend is echt geniaal. Ik ben er één keer bijgeweest, dat was in 2007: Roberto Cavalli for H&M. Om half tien kwam ik aangelopen bij de H&M in de Kalvertoren, Amsterdam. Ik wist niet wat ik zag. Er stonden al gigantische rijen mensen aan beide kanten van de winkel. Allerlei media waren aanwezig, waaronder RTL Boulevard, om dit geweldige moment vast te leggen. In eerste intstantie ben ik op een afstandje blijven staan, maar toen er werd afgeteld en de deuren open vlogen kon ik mij niet beheersen. Als een idioot rende ik achter de menigte aan. Door de hele sfeer werd de hebberigheid zo ongelooflijk erg, dat zelf ik per ongeluk een paar mensen aan de kant heb geduwd. Ik móest en zou iets te pakken krijgen van Roberto Cavalli. Gillend en duwend renden we door de H&M. Dan kwam er weer een medewerkster aan met een plastic bak. Geen idee wat erin zat, maar: pakken wat je pakken kan! Dus ik graai in die bak en vis zo een ongelooflijk klein tijgerprint lingeriesetje eruit. Ja, ik had iets! Al was het totaal niet in mijn maat. In alle gekte ben ik om mij heen gaan vragen of iemand alsjeblieft wilde ruilen met mij. En daar was ze, mijn heldin van de dag. Een kleiner meisje kwam naar mij toe met een grotere maat! Of ik wilde ruilen met haar! Natuurlijk wilde ik dat! Met een trots gevoel loop ik naar de kassa om mijn foeilelijke setje af te rekenen. Ah, mooi... ik kreeg er een 'Roberto Cavalli for H&M tasje bij'. Mijn dag kon niet meer stuk.

Hieronder de link van een filmpje van Cavalli for H&M. Ik denk dat dit een prima impressie geeft van hoe het er dan aan toe gaat.
http://www.youtube.com/watch?v=mDST12FY8Bs
En inderdaad. De oplettende kijker ziet mij ook drie keer door het beeld zoeven!


Voor iedereen die uit een ei komt en het dus nog niet wist:
Zaterdag 14 november 2009, Jimmy Choo for H&M!

Ik ben er zelf helaas niet bij, niet omdat ik niet kan hoor.
Het is meer uit zelfbescherming.
En dat van mijn portemonnee.

'The boyfriend-look'

Ik vind het wel iets hebben, een vrouw in een oversized overhemd. Het lijkt net alsof je het overhemd van je vriendje hebt ingepikt, maar eigenlijk is het gewoon van jezelf. Ik heb ook ineens een heel lief beeld voor ogen; een slanke vrouw, 's avonds op de bank. Ze ligt met haar hoofd op de schouder van haar vriend, in een oversized overhemd. Blote benen. Openhaardje staat aan, glaasje rode wijn erbij en een goede film. Ja, het heeft wel iets liefs (én het is sexy), vrouwen in 'mannenkleding'.

(Ik heb iets met het woord lief. Ik weet niet precies wat het is, maar ik vind het zo'n lief woord. Ook combineer ik graag lief met stoer. Want té lief, is ook weer niet goed).

Laat het deze winter ook hartstikke in de mode zijn, 'the boyfriend-look'. Colbertjes, blousjes, gilets, pantalons, enzovoorts. De invloedrijke couturier Gabrielle 'Coco' Chanel is hier ooit mee begonnen, met de 'garçonne look', tijdens de Roaring Twenties. Jasjes, plooirokken met verlaagde taille, pantalons en vrouwen in complete pakken. Door de jaren heen is het allemaal nóg verder ontwikkeld en zijn beroemde kledingontwerpers er veel verder in gegaan. De bovenstukken zijn allemaal erg getailleerd, de jasjes, blousen en giletjes. Spijkerbroeken in 'boyfriend-look' zijn lekker laag en stoer. De v-halzen zijn dieper voor een mooier decolleté, de kruizen van de pantalons zijn verlaagd (om het lekker nonchalant te maken) en om het geheel übervrouwelijk te maken: gigantische hakken eronder! De 'nette' herenschoen is omgetoverd tot een paar killerheels.
Om het helemaal goed te doen in modeland, moet je ook zorgen dat de schouders goed geaccentueerd zijn. "It's all about the shoulders this fall/winter!" Opvulling, veren, nepbont, punten, het mag allemaal. Leuk leuk leuk!!

Balmain - Fall 2009


“A girl should be two things: classy and fabulous” - Gabrielle 'Coco' Chanel

Inglorious Basterds

De nieuwste film van filmregisseur Quentin Tarantino, Inglorious Basterds. Eind september ben ik naar de bioscoop geweest en heb ik deze film gezien. Wát een topfilm weer, typische 'Tarantino-dingen' erin verwerkt. Manier van filmen, de muziek, gewelddadige vechtscènes, enzovoorts.
De film gaat over acht Joods-Amerikaanse soldaten, die onder leiding staan van Aldo Raine (Brad Pitt). Ze staan bekend als The Basterds, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het door de Nazi's bezette Frankrijk Nazi's doden en scalperen.
Tijdens de première van een propagandafilm komen alle Nazi-kopstukken bijelkaar. Dagenlang worden plannen gesmeed door The Basterds, om ze allemaal te vermoorden. Zonder het te weten is er ook nog een andere partij die een aanslag op de Nazi's gepland heeft....

Zo, even een kleine samenvatting van de film. De film is gebasseerd op de Italiaanse film Inglorious Bastards, uit 1978. Hier werd wel de goede spelling gebruikt. Tarantino heeft met opzet de titel fout gespeld.
Zoals ik al zei, helemaal geweldig! Ik houd wel van films met pit(t) -haha; bloederige gevechten, zwarte humor, to the point. Het mooie is (o.a. net als in Kill Bill en Pulp Fiction) dat Tarantino van elke emotionele scène, of van een heel zwaar onderwerp, toch een gigantische grap weet te maken. De film is sowieso erg grappig, veel scènes heb ik ongelooflijk in een deuk gelegen. Soms wat subtieler... je schaamt je bijna omdat je zo moet lachen, omdat het best een heftig onderwerp is. Er was één scène waar ik zo hard heb zitten lachen, samen met tientallen anderen in de zaal.
Tegen het eind van de film, als de Basterds de bioscoop binnengegaan zijn, staan ze in de hal te praten met de Duitse kolonel Hans Landa a.k.a. 'The jew hunter'. Aldo Raine (Brad Pitt) en zijn twee collega's hebben van te voren afgesproken te doen alsof ze Italiaans waren, in een poging niet herkend te worden. Blijkt Hans Landa toch vloeiend Italiaans te spreken! De manier waarop Brad Pitt op een gegeven moment met veel moeite de woorden 'grazie' en 'arrivederci' uit probeert te spreken, is te hylarisch voor woorden.
Moet zeggen dat al het acteerwerk ook super is, Brad Pitt met zijn geweldige accent! Maar ik vond Christoph Waltz als Hans Landa ook érg goed. Net als vrijwel alle andere acteurs en actrices trouwens.
Ik raad iedereen die -natuurlijk, van de films van Quentin Tarantino houdt aan naar deze film te gaan, want dit is absoluut weer een superfilm! Sommigen noemen het zelfs zijn meesterwerk... Heb het nog vaak over de film met degene die mee was, niet echt wat je noemt een 'romantische' film, maar wel érg goed! Haha..

Nieuwe titel... of toch niet?

La bella vita... helaas, de naam gaat vervangen worden! En niet omdat het leven ineens niet meer mooi is, want dat is het heus wel. Ookal regent het steeds pijpenstelen, word je niet meer bedankt voor het openhouden van de deur en is mijn telefoonrekening weer eens gigantisch hoog. Dat maakt allemaal niet uit, vanavond komt Project Runway weer op de televisie en daar worden we dan toch weer ontzettend gelukkig van. Heerlijk met een kop thee en in onze minst charmante joggingbroek voor de televisie hangen.
De naam gaat veranderd worden in verband met een opdracht voor school. Ik zit nu in het tweede jaar van Media & Informatiemanagement op de Hogeschool van Amsterdam. De richting die ik gekozen heb is Redactie & Mediaproductie en voor SLB (Studieloopbaanbegeleiding -inderdaad, dat is een leuk woord voor galgje) is het de bedoeling dat we deze blog gaan bijhouden. Het idee van deze blog is om jezelf te verdiepen in wat jou interesseert. Het is voor mij erg lastig één specifiek 'iets' uit te kiezen wat mij nou interesseert, ik ben eigenlijk in vrijwel alles geïnteresseerd! Mode, kunst, fotografie, reizen, muziek, film, dans, theater en ga zo maar door. Daarom heb ik ervoor gekozen deze blog te gaan omtoveren in een soort eigen online magazine. Met wekelijks berichtjes over al die interesses. Reizen laat ik een beetje achterwege, ik maak namelijk te weinig reisjes om er elke week over te kunnen vertellen. Ik hoop natuurlijk al de andere dingen te combineren met reizen... zoals een Paris Fashion Week? Wie weet....

Ik wil dat de titel nog wel iets te maken heeft met mijn vorige titel - LA BELLA VITA. Ten slotte ben ik op het idee gekomen door een foto van Ellen von Unwerth, hee: fotografie! Een van de vele interesses. Wacht eens even, ik laat de titel gewoon zoals die nu is. Ik vind het namelijk erg mooi klinken en het past ook prima bij de onderwerpen waar mijn volgende blogs over zullen gaan.

De titel blijft zoals deze is, alleen zal de inhoud van mijn blogs veranderen. Het wordt dus een soort magazine, over: kunst, mode, fotografie, musea, film, concerten, festivals, theater, enzovoorts. Niet alleen met tekst, maar ook met filmbeelden, foto's en misschien wel tekeningen.... stay tuned!

De eerste keer

Niet helemaal waar, het is voor mij niet de eerste keer dat ik een blog schrijf. Op hyves heb ik al eerder blogs geschreven. Vorig jaar, toen ik op vakantie was in Thailand, heb ik vrienden en familie in Nederland op de hoogte gehouden van mijn avonturen. Het was erg leuk om erover te schrijven, ik deel graag de dingen die ik leuk vind met anderen. Daarom vind ik Twitter ook zoiets geweldigs, je kunt de hele wereld laten weten wat je doet. Helaas heb ik geen Internet op mijn telefoon, dus moet ik dingen van te voren of achteraf op Twitter plaatsen. Als je namelijk wél een telefoon met internet hebt, kun je bijvoorbeeld tijdens de film laten weten dat je in de bioscoop zit. Dat is natuurlijk veel interessanter dan 'ik ben net bij de film geweest'.
'Ik zit nú in de bioscoop, op rij 6. Kijk naar een heftige zoenscène, wat is die Matthew McConaughey toch een lekkerding!'
Ja. Veel spannender.

Mijn blog heet 'La Bella Vita', het leven is mooi.
Eigenlijk heb ik helemaal niets met het Italiaans. Ik vind het een mooie taal, maar daar is ook alles mee gezegd. De reden dat ik het zo genoemd heb, komt door een foto die ik vond op google afbeeldingen. Ik google graag naar afbeeldingen. (Is het eigenlijk al een werkwoord? Googlen? Ik google? Wij googlen?)
Goed, ik google dus graag naar afbeeldingen. Wij hebben het laatst in de les beeldredactie gehad over fotografen, waaronder Ellen von Unwerth. Ik kende haar wel van naam, maar had nog nooit werk van haar gezien. Op het Internet vond ik een foto, gemaakt door Ellen von Unwerth. De foto trok meteen mijn aandacht. Je ziet de achterkant van een vrouw, een stukje van de benen, de billen en de onderrug. Ze heeft een netpanty aan met daarover een heel lief broekje. Ik vind het broekje lief, vanwege de bloemetjesprint en broderie. De vrouw is heel slank en houdt haar hand in haar zij. Net onder haar hand, zit een kleine tattoeage. In sierletters, heel lief, is geschreven 'La bella vita'. Dit vond ik toch zo ongelooflijk schattig! En het is ook zo, het leven is mooi.

Ik ben een romanticus, 'alles draait om de liefde'. Liefde maakt gelukkig. Soms zit het wel eens tegen, maar het komt altijd weer goed. Relax, take it easy. Volgende week krijg ik mijn tweede tattoo, op mijn pols! 'Liefde', in het Thais. Dat komt er zo uit te zien: รัก
Waarom Thais? Ik heb drie jaar in Thailand gewoond. In Bangkok, de hoofdstad. Van mijn vijfde tot mijn achtste, samen met mijn kleine zusje en mijn ouders. Helaas was mijn zusje te jong om het allemaal nog te herinneren, maar ik weet nog veel dingen van die tijd. De school, vriendjes en vriendinnetjes, de stad, de tuk tuks, de plakkerige warmte, het regenseizoen, enzovoorts. In de kerstvakantie zijn wij voor het eerst sinds elf jaar weer terug gegaan naar dit fascinerende land. Het was in een woord geweldig! Het eerste dat ik herkende toen we weer in Bangkok liepen, was de geur. De geur van al het eten dat op elke hoek van de straat bereid wordt, de geur van smog door het ontzettend chaotische verkeer. Heel vreemd, dat ik dat als eerste herkende. Op het moment dat we voor het oude huis stonden, had ik behoorlijk wat moeite het droog te houden. Het zwembad waar mijn zusje en ik hebben leren zwemmen, de tuin waar ik wel tachtigduizend keer van de glijbaan gegaan was, allemaal zo vreemd om terug te zien. Wel een ontzettend mooie belevenis, Thailand is een prachtig land waar ik nog vaak naar terug zal gaan. Het eten is heerlijk, de mensen zijn zo vriendelijk, prachtige tempels en boeddha's en uiteraard de temperatuur, de stranden en ga zo maar door.

Ik zou nog wel uren door kunnen vertellen over Thailand en toen wij daar woonden, maar ik moet zeggen dat mijn oogjes nu toch wel dicht beginnen te vallen. Niemand zegt meer iets op Twitter, er zijn maar een paar mensen online op Hyves en ook mijn msn lijst met mensen die online zijn begint behoorlijk in te krimpen. Moet zeggen dat ik best een heftige dag achter de rug heb. Vanmorgen om kwart over acht met de trein richting Amsterdam. Heb twee hele uren les gehad. Vanavond ben ik met mama naar de Dolle Dwaze Dagen geweest, in de Bijenkorf. Na het feest in de V&D 'het Prijzencircus', is ook de Bijenkorf weer begonnen met het verkopen van kleding, huishoudartikelen en nog veel meer voor bodemprijzen. Waar begin je aan?! Ik hoor het mensen zich afvragen. Moet zeggen dat de drukte mij ontzettend meeviel, ik heb geen rare touwtrektaferelen meegemaakt en kon redelijk goed de dingen vinden die ik in het boekje had gezien. Na het Bijenkorf avontuur hebben mama en ik heerlijk gegeten bij een sushi tent daar om de hoek. Heb twee paar schoenen gescoord! Mijn twee nieuwe liefdes. Zie je wel, liefde. Het leven is mooi!